25 lat
stowarzyszenia
Profesjonalizm, kompetencja i doświadczenie.

Historia

Stowarzyszenie Energetyków Polskich im. Romana Januszkiewicza

Stowarzyszenie Energetyków Polskich ( SEP ) jest dobrowolną demokratyczną, samorządną i trwałą organizacją użyteczności społecznej, zrzeszającą inżynierów i techników mechaników wszystkich specjalności oraz zawodów pokrewnych. Rodowód SEP sięga 1990 roku.  Statutowa działalność Stowarzyszenia bierze prymat nad prowadzeniem działalności informacyjno- szkoleniowej zapewniającej utrzymanie struktur Stowarzyszenia. Odbywa się to przez prowadzenie kursów i szkoleń w zakresie przygotowania zawodowego, najnowszych technik i technologii w zakresie elektroenergetyki i dziedzin pokrewnych oraz wdrażania najnowszych przepisów i regulacji szczególnie w zakresie dostosowania się do wymogów Unii Europejskiej.

Początkiem i inicjatorem powstania stowarzyszenia technicznego była niewielka grupa osób zajmujących się zagadnieniami energetyki i elektryki przemysłowej. Pierwsze zebranie organizacyjne Stowarzyszenia Energetyków Polskich odbyło się w styczniu 1990 r. Jego głównym celem było gromadzenie i przekazywanie najnowszej wiedzy technicznej inżynierom oraz popieranie rozwoju nauk technicznych.

W tym samym roku opracowano regulamin stowarzyszenia zatwierdzony przez wszystkich jego członków i od tego momentu datuje się formalny początek dziejów ruchu stowarzyszeniowego techników i inżynierów.

W następnych latach SEP skupiało się na propagowaniu nowoczesnych rozwiązań technologicznych a z inicjatywy swoich członków rozpoczęto propagowanie bezpiecznej i higienicznej pracy na stanowiskach energetycznych i elektrycznych.

Początkowo stowarzyszenie inżynierów i techników miało na celu:

  • popieranie rozwoju nauk technicznych i szkolnictwa zawodowego,
  • propagowanie nowinek i rozwiązań technologicznych,
  • popularyzacja zagadnień technicznych,
  • pogłębianie wiedzy fachowej członków oraz krzewienie u członków poczucia etyki, godności i solidarności zawodowej.

Dzisiejsza forma działalności Stowarzyszenia Elektryków Polskich ( SEP ) nie różni się w swych założeniach od swojej pierwotnej działalności ale jedynie dostosowuje się warunków i potrzeb swoich członków przemysłu energetycznego i elektrycznego. Stara się wyjść naprzeciw aktualnym oczekiwaniom pracowników

Współczesne cele SEP sformułowane w Statucie dość mocno eksponują potrzebę wykorzystania potencjału intelektualnego środowiska inżynierów i techników związanych profesjonalnie i emocjonalnie z przemysłem energetycznym i elektrycznym, dla wspomagania rozwoju gospodarczego dla poszczególnych regionów i kraju oraz dla dobra członków Stowarzyszenia, a w szczególności:

  • działanie na rzecz nauki, techniki i gospodarki, w tym przedsięwzięć innowacyjno-wdrożeniowych,
  • podnoszenie kwalifikacji zawodowych członków, promocji zatrudnienia, reorientacji zawodowej oraz pomocy w zakresie poszukiwania pracy,
  • tworzenie forum wymiany informacji w zakresie nauki i techniki oraz zagadnień gospodarczych i społecznych,
  • dbałość o przestrzeganie etyki zawodowej inżynierów i techników,
  • popularyzacja osiągnięć nauki, techniki, gospodarki i twórców z dziedziny elektryki i energetyki,
  • reprezentowanie i obrona interesów zawodowych i osobistych swoich członków,
  • rozwijanie więzi koleżeńskich i zawodowych,
  • propagowanie idei przedsiębiorczości,
  • udzielanie pomocy młodym inżynierom i technikom oraz seniorom Stowarzyszenia,
  • propagowanie kultury i dobrych obyczajów oraz idei przedsiębiorczości, humanizacji techniki działalności stowarzyszeniowej,
  • wspomaganie rozwoju wspólnot i społeczności lokalnych,
  • wspieranie edukacji, nauki i kultury,
  • krzewienie turystyki i sportu,
  • zakładanie własny ośrodków szkoleniowych, szkół i placówek oświatowych,
  • aktywizacja zawodowej,
  • dbałość o zrównoważony rozwój, w tym o ochronę środowiska naturalnego, racjonalną gospodarkę zasobami naturalnymi oraz wzrost gospodarczy.

Podstawowym dokumentem prawnym, regulującym działalność SEP jest statut, uchwalony przez Zarząd Stowarzyszenia. Nosi ono imię Romana Januszkiewicza.

Roman Januszkiewicz- życiorys

Roman Januszkiewicz urodził 10 kwietnia 1873 roku w Warszawie, zmarł 28 stycznia 1924 we Lwowie. Był polskim inżynierem, wicedyrektorem Miejskich Zakładów Elektrycznych we Lwowie. Był również członkiem honorowym Towarzystwa Politechnicznego. Syn radcy kontroli państwowej Jana Januszkiewicza oraz Eweliny Kowalewskiej. Kształcił się w V Gimnazjum Rządowym, które ukończył w 1892 roku. Po ukończeniu szkoły podjął studia na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Uniwersytetu Warszawskiego.

W 1896 roku ukończył kształcenie pisząc pracę przygotowaną w laboratorium noszącą tytuł pt. „Obliczenie poprawki zegara na podstawie obserwacji przechodzenia gwiazd przez południk”. Uzyskał wówczas tytuł magistra nauk-fizyczno-matematycznych. Po ukończeniu nauki wyjechał do Darmstadtu, gdzie kontynuował naukę na Wydziale Elektrotechnicznym tamtejszej Politechniki przez pięć semestrów złożywszy egzamin końcowy. W styczniu 1899 roku zapisał się do instytutu technologicznego w Karlsruhe, gdzie pod bacznym kierunkiem profesora Engelberta Arnolda przez trzy semestry uzupełniał wiedzę naukową z dziedziny elektrotechniki.

W 1900 roku ukończył studia uzyskując tytuł z wyróżnieniem. Od października 1901 roku przebywając w Berlinie, praktykował w przedsiębiorstwie Allgemeine Elektricitäts-Gesellschaft. W czerwcu 1902 roku wyjechał do Warszawy; dwa miesiące później rozpoczynając pierwszą pracę zawodową w firmie "Ruśkiewicz, Godlewski i S-ka". Pracował tam do marca 1905, później przeniósł się do Lwowa, gdzie do grudnia 1906 roku był pracownikiem firmy "Sokolnicki & Wiśniewski". Otrzymał wtedy stanowisko kierownicze w miejskiej elektrowni na Persenkówce; od lutego 1909 roku stał się kierownikiem "Biura kablowego". Od 1916 roku zasiadał jako członek Towarzystwa Politechnicznego pełniąc także funkcję skarbnika, a od 1923 roku uzyskał tytuł członka honorowego. Zasiadał w radach nadzorczych Banku Naftowego i Gazoliny Spółki Akcyjnej.